ลากับชายยากจน

ลากับชาวนาครั้งหนึ่งมีชายยากจนอยู่ผู้หนึ่งเขาได้เลี้ยงลาไว้เพื่อใช้งาน แต่เขาไม่สามารถให้อาหารกับลาได้อย่างเพียงพอ ทำให้ลาซูบผอมจนไม่มีแรงที่จะทำงาน ชายผู้ยากจนจึงคิดหาวิธีที่จะทำให้ลากินอาหารได้อย่างอิ่มท้องโดยที่ไม่ต้องเสียเงินมากนัก

วันต่อมาเขาจึงได้รวบรวมทรัพย์สมบัติที่พอมีอยู่ไปขายเพื่อนำเงินไปซื้อหนังเสือโคร่งมาผืนหนึ่ง เมื่อตกดึกเขาก็เอาหนังเสือโคร่งนี้มาคลุมตัวลาไว้ แล้วพามันออกไปกินข้าวในไร่ของชาวบ้าน ส่วนชาวบ้านเมื่อเห็นเข้าก็นึกว่าเป็นเสือโคร่งจริงๆ จึงไม่กล้าออกมาขับไล่ ดังนั้นลาจึงได้กินอาหารอย่างอิ่มหนำสำราญในทุกวัน จนสามารถใช้แรงงานหนักและสร้างรายได้ให้แก่ชายยากจนผู้นี้อย่างมาก

ในคืนหนึ่งขณะที่ลาภายใต้หนังเสือโคร่งออกไปขโมยกินข้าวในไร่ชาวบ้านตามปกติอยู่นั้น มันเกิดได้ยินเสียงลาตัวเมียส่งเสียงเรียกร้อง และด้วยสัญชาตญาณมันจึงส่งเสียงร้องตอบดังลั่นไร่ และเมื่อชาวบ้านได้ยินเข้าต่างก็รู้ว่าแท้จริงแล้วเสือโคร่งที่พวกเขาเห็นนั้นเป็นเพียงลาตัวหนึ่งเท่านั้น จึงพากันออกมาขับไล่ตีลาจนตายพร้อมกับขับไล่ชายยากจนผู้นี้ออกไปจากหมู่บ้าน

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้บังคับบัญชาที่คดโกงย่อมนำพาภัยอันตรายมาสู่ผู้ใต้บังคับบัญชา