ลาโง่กับหนังสิงโต

ลาโง่ครั้งหนึ่งมีลาอยู่ตัวหนึ่งเผอิญไปพบเข้ากับหนังสิงโต มันจึงนึกอะไรสนุกๆ ขึ้นมา แล้วหยิบเอาหนังสิงโตขึ้นมาห่มคลุมตัวจากนั้นก็มุ่งตรงไปยังฝูงแกะ เมื่อเหล่าฝูงแกะเห็นลาที่คลุมด้วยหนังสิงโตอยู่ก็ตกใจคิดว่าเป็นสิงโตจริงๆ ต่างก็พากันวิ่งหนีไปอย่างแตกตื่น สร้างความขบขันให้แก่ลาเป็นอย่างมาก

จากนั้นเจ้าลาในคราบสิงโตก็ใช้วิธีเดิมเข้าไปหลอกฝูงวัวที่กำลังกินหญ้ากันอยู่ พอฝูงวัวเห็นเข้าก็แตกตื่นและรีบพากันวิ่งหนีกันอย่างอลหม่าน ทำให้ลารู้สึกฮึกเหิมเป็นทวีคูณจึงเดินเข้าไปในหมู่บ้านหวังจะหลอกให้ผู้คนแตกตื่นเหมือนที่เคยเป็น

วันนี้มันพยายามเดินอย่างองอาจพร้อมกับร้องคำรามด้วยเสียงที่คิดว่าน่ากลัวน่าเกรงขามที่สุดในชีวิตของมัน แต่เมื่อผู้คนสังเกตเห็นว่าหูของมันยาวผิดปกติ ทุกคนจึงรู้ว่ามันไม่ใช่สิงโตอย่างที่ใครๆ เข้าใจ ชายผู้หนึ่งจึงเอ่ยกับลาว่า “ถึงเจ้าจะซ่อนอยู่ภายใต้หนังของท่านเจ้าป่า แต่หูของเจ้าก็ยังคงโผล่ออกมาให้พวกข้าเห็นอยู่ดี และเสียงของเจ้าก็แสดงตัวตนที่แท้จริงว่าเจ้าก็เป็นแค่เพียงลาโง่ตัวหนึ่งเท่านั้น”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : คนเราไม่สามารถปกปิดตัวตนที่แท้จริงได้