หงส์กับกา

หงส์กับกาครั้งหนึ่งมีหงส์อยู่ตัวหนึ่งซึ่งมักชอบแอบหนีออกจากฝูงไปเที่ยวกับกาที่นิสัยเสีย แม้ว่าเพื่อนๆ จะทักจะเตือนอย่างไรแต่หงส์ก็ไม่ฟัง

เช้าวันหนึ่งหงส์ก็ออกไปเที่ยวเล่นและหาอาหารเช้ากับกาเหมือนเช่นเคย พอเริ่มสายแดดก็เริ่มร้อนขึ้น พวกมันจึงพากันบินไปหลบแดดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งขณะนั้นมีชายคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่และแสงแดดกำลังจะรอดผ่านเงาไม้ไปส่องยังใบหน้าของเขา

เมื่อหงส์ที่มีนิสัยโอบอ้อมอารีเห็นเข้าก็รีบกางปีกออกเพื่อบังแสงแดดให้แก่ชายผู้นี้ ทำให้ชายผู้นี้สามารถนอนหลับต่อได้อย่างสบาย ในขณะที่กาซึ่งมีนิสัยชอบเบียดเบียนผู้อื่น เห็นเพื่อนทำเช่นนั้นจึงคิดกลั่นแกล้งโดยการขึ้นไปยืนเหนือกิ่งไม้ตรงที่ชายผู้นั้นนอนหลับอยู่ แล้วอึใส่ไปที่ใบหน้าของเขา จากนั้นก็รีบบินหนีไปพร้อมกับที่ชายผู้นั้นสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความโมโห

เมื่อเขามองขึ้นไปยังต้นไม้ก็เห็นหงส์ที่ยืนกางปีกอยู่บนกิ่งไม้ก็เข้าใจผิดคิดว่าหงส์แกล้งอึใส่หน้าของตน จึงคว้าหน้าไม้ที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาขว้างใส่หงส์จนมันตกลงมาจากกิ่งไม้นั้นและตายในที่สุด

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : การคบคนพาลย่อมให้โทษแก่ตนเอง