เหยี่ยวกับนกพิราบ

นกพิราบกับเหยี่ยวในวันหนึ่งมีกลุ่มนกพิราบกลุ่มหนึ่งกำลังถูกฝูงเหยี่ยวตามล่าและจับกินเป็นอาหารอยู่เป็นประจำนั้น หัวหน้ากลุ่มนกพิราบจึงออกความเห็นว่า “พวกเราคงต้องคอยระมัดระวังตัวกันให้มากขึ้น ข้าว่าพวกเราไม่ควรบินออกไปหาอาหารห่างจากรังของพวกเรากันมากนัก เพราะเวลาเราเห็นเหยี่ยวจะได้รีบหนีกลับเข้ารังกันได้ทัน”

ด้วยวิธีของหัวหน้านกพิราบนี้ทำให้พวกมันต่างหนีรอดจากกรงเล็บของเหยี่ยวมาได้ทุกครั้ง และเหยี่ยวเองก็ไม่สามารถจับนกพิราบกินได้เลยแม้แต่ตัวเดียว เมื่อเป็นเช่นนั้นเหยี่ยวตัวหนึ่งจึงได้ออกอุบายขึ้นมาหลอกพวกนกพิราบว่า “พวกเจ้าไม่น่าต้องลำบากหากินกันอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ถ้าหากพวกเจ้ายอมเป็นลูกน้องของข้า ข้าสัญญาว่าจะคอยปกป้องพวกเจ้าไม่ให้เหยี่ยวตัวอื่นมาทำร้ายหรือจับพวกเจ้าไปกินได้อีก”

พวกนกพิราบต่างหลงเชื่อในคำพูดของเหยี่ยวจึงยอมให้เหยี่ยวเข้ามาในรังของตน จากนั้นเหยี่ยวก็ค่อยๆ จับนกพิราบกินทีละตัวๆ จนเกือบหมดรัง หัวหน้านกพิราบที่หนีรอดออกมาได้จึงพูดกับตนเองว่า “สมควรแล้วที่พวกข้าต้องพบกับจุดจบเช่นนี้ เพราะหลงเชื่อในคำลวงของศัตรู”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ไม่มีสัจจะจากคำพูดของคนพาล