ขันไม่รู้เวลา

070913-rooster-cartoon

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ สำนักอาจารย์ทิศาปากโมกข์มีลูกศิษย์มากถึง 500 คน ศิษย์เหล่านี้ได้อาศัยเสียงขันของไก่ตัวหนึ่งที่เลี้ยงไว้ในสำนักมาช้านานเป็นเสมือนนาฬิกาปลุกให้ลุกขึ้นมาทบทวนและศึกษาตำราเรียนในเวลาเช้ามืดของทุกๆ วัน ต่อมาไม่นานไก่ตัวนี้เกิดตายลง พวกลูกศิษย์จึงได้พยายามเสาะหาไก่ตัวใหม่มาทำหน้าที่แทนไก่ตัวเดิม จนกระทั่งได้ไก่ป่ามาตัวหนึ่งจึงนำมาเลี้ยงไว้

แต่ทว่าไก่ตัวนี้กลับไม่รู้จักเวลาที่ควรขันเหมือนไก่ตัวเดิมเนื่องจากมันเป็นไก่ป่า จึงไม่เคยได้รับการสั่งสอนว่าควรขันเวลาใด มันจึงขันตามความพอใจของมัน ซึ่งบางครั้งมันก็ขันในเวลาที่ดึกเกินไป ทำให้พวกลูกศิษย์ในสำนักตื่นขึ้นมาอ่านตำรากันในเวลานั้น เมื่อนอนหลับไม่เพียงพอก็ต่างพากันหลับในในชั้นเรียนของอาจารย์ทิศาปาโมกข์ และในบางครั้งไก่ตัวนี้ก็ขันในเวลาที่ช้าเกินไปทำให้ลูกศิษย์ตื่นมาอ่านตำรากันไม่ทัน

เมื่อเป็นเช่นนี้ทุกครั้งครั้งแล้วครั้งเล่าบรรดาลูกศิษย์ต่างหมดความอดทน และเห็นว่าหากยังคงเลี้ยงไก่ตัวนี้ไว้พวกตนก็คงไม่อาจเล่าเรียนวิชานี้ได้สำเร็จเป็นแน่ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงช่วยกันจับไก่ป่าตัวนี้ไปฆ่าและแกงกิน จากนั้นจึงนำความไปแจ้งแก่อาจารย์ทิศาปาโมกข์ เมื่ออาจารย์ได้ฟังแล้วก็กล่าวว่า “ไก่ตัวนี้มิได้เติบโตมากับพ่อแม่ มิได้มีอาจารย์คอยอบรมสั่งสอน จึงไม่รู้เวลาที่ควรขันหรือไม่ควรขัน ทำให้มีภัยมาสู่ตัวเองดังนี้แล”

 

ข้อคิดจากนิทานชาดก : ผู้ไม่รู้กาลเทศะมักนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวในที่สุด