ชายขายถ่านกับหญิงซักผ้า

SM1

ณ ชนบทแห่งหนึ่ง มีชายขายถ่านกับหญิงซักผ้าทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาต่างก็ไม่มีครอบครัวและลูกๆ เหมือนกัน วันหนึ่งทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะไปเช่าบ้านอยู่ในเมืองด้วยกันและช่วยกันทำมาหากิน แต่เมื่อมาอยู่บ้านหลังเดียวกันแล้วก็เริ่มมีปัญหาเกิดขึ้น เมื่อหญิงซักผ้าเอ่ยกับชายขายถ่านว่า “ข้าว่าข้าคงอยู่กับเจ้าไม่ได้อีกต่อไปแล้วล่ะ เพราะไม่ว่าข้าจะซักผ้าสักกี่ครั้ง แต่มันก็ต้องมาเปรอะเปื้อนเพราะผงถ่านของเจ้า ตั้งแต่ข้ามาอยู่กับเจ้า ผ้าของข้าไม่เคยสะอาดเลย”

ชายขายถ่านจึงตอบกลับไปว่า “ข้าเองก็ไม่อยากทนอยู่กับเจ้าอีกต่อไปแล้วเหมือนกัน เพราะฟืนที่ใช้เผาถ่านของข้าล้วนต้องมาเปียกชื้นไปด้วยน้ำที่เจ้าซักผ้า และถ่านที่ข้าเผาออกมาก็ชื้นจนจุดไฟไม่ติดเช่นกัน”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ที่มีบุคลิกและนิสัยต่างกันย่อมยากที่จะอยู่ร่วมกันได้