ดอกกุหลาบและดอกบานไม่รู้โรย

cartoon-flowers1

ณ สวนแห่งหนึ่ง มีดอกกุหลาบแสนสวยบานสะพรั่ง ซึ่งข้างๆ กันนั้นก็มีดอกบานไม่รู้โรยต้นเล็กๆ ขึ้นอยู่เช่นกัน วันหนึ่งดอกบานไม่รู้โรยได้พูดกับดอกกุหลาบขึ้นว่า “ข้าอิจฉาท่านเสียจริง ท่านช่างเป็นดอกไม้ที่สวยงามและมีกลิ่นหอมที่ใครๆ ต่างก็อยากชื่นชม ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ ผึ้ง หรือผีเสื้อ ข้าเองก็อยากมีความงามและกลิ่นหอมเหมือนเช่นท่านบ้าง”

เมื่อดอกกุหลาบได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอันเศร้าว่า “โธ่! เจ้าดอกบานไม่รู้โรยผู้ไร้เดียงสา เจ้าช่างโชคดีนักที่เกิดมาแล้วไม่มีผู้ใดต้องการเด็ดไปเชยชม เจ้าจะแข็งแรงและมีชีวิตอยู่อย่างยาวนานแม้ว่าฤดูกาลจะแปรเปลี่ยนไปเช่นไรก็ตาม ผิดกับข้าที่มีชีวิตอยู่ได้ในเวลาเพียงสั้นๆ เพราะเมื่อมีคนมาเด็ดข้าไปเชยชมสมใจแล้ว ไม่นานข้าก็จะเหี่ยวเฉาโรยราลงเพียงชั่วข้ามคืนเท่านั้นเอง”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ความสวยงามภายนอกนั้นมีแต่จะเสื่อมถอยไปกับกาลเวลา