นกพิราาบกับกาใจคด

77

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกาตัวหนึ่งบินผ่านโรงครัวของเศรษฐีแห่งกรุงพาราณสี ได้กลิ่นอาหารที่ปรุงจากปลาและเนื้อ ด้วยความอยากกินมันจึงบินมาเกาะบนกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ๆ กับโรงครัว และพยายามคิดหาวิธีที่จะได้กินอาหารนั้น ซึ่งขณะนั้นเองได้มีนกพิราบตัวหนึ่งบินกลับมานอนในกระเช้าที่โรงครัว ซึ่งพ่อครัวเป็นผู้ผูกกระเช้านี้ให้แก่นกพิราบได้หลับนอนเป็นรัง เมื่อกาเห็นดังนั้นก็คิดจะใช้นกพิราบให้ขโมยปลาและเนื้อในโรงครัวนี้มากิน

เช้าวันรุ่งขึ้นขณะนกพิราบออกไปหากินตามปกติ เจ้ากาก็บินตามหลังไปติดๆ พร้อมกล่าวกับนกพิราบว่ามันชอบในกิริยาของนกพิราบยิ่งนัก จึงอยากขอตามไปดูแลนกพิราบในทุกๆ ที่ นกพิราบจึงตกลงและให้กาไปหากินด้วยกัน

พอตกเย็นนกพิราบก็พากากลับมายังโรงครัวด้วย พ่อครัวเมื่อเห็นกามากับนกพิราบก็เกิดเอ็นดูคิดว่านกสองตัวเป็นเพื่อนกันจึงได้นำกระเช้าอีกใบมาแขวนไว้ให้เจ้ากาได้อยู่ใกล้ๆ กับนกพิราบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมากาก็ได้อาศัยกระเช้านั้นเป็นรังนอน แต่ก็ยังไม่วายคิดที่จะหาโอกาสขโมยปลาและเนื้อจากโรงครัวมากินอยู่เสมอ

วันหนึ่งเศรษฐีได้ปลาและเนื้อมาเป็นจำนวนมาก พ่อครัวจึงนำปลาและเนื้อเหล่านั้นไปแขวนในโรงครัว เจ้ากามองดูด้วยความอยากกินเป็นอย่างยิ่ง เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อถึงเวลาออกไปหาอาหารมันจึงแสร้งทำเป็นป่วยทำให้ไม่สามารถออกไปหากินกับนกพิราบได้ แต่นกพิราบนั้นไม่เชื่อและรู้ว่ากาอยากกินปลาและเนื้อในโรงครัวจึงเตือนกาไม่ให้ทำเช่นนั้นเพราะอาจมีภัยมาสู่ตัวได้ แต่กาก็ยังคงยืนยันว่าไม่สามารถออกไปหาอาหารได้จริงๆ นกพิราบจนใจจะตักเตือนจึงบินไปหากินแต่เพียงผู้เดียว

ภายในโรงครัวเมื่อพ่อครัวปรุงอาหารที่ทำด้วยปลาและเนื้อเสร็จก็ออกไปยืนคลายร้อนอยู่ด้านนอก ครั้นกาเห็นดังนั้นจึงรีบบินลงมาหมายจะโฉบอาหารที่ปรุงไว้ไปกิน แต่พ่อครัวกลับเข้ามาเห็นเข้าพอดีก็โกรธมากที่นอกจากกาจะไม่สำนึกบุญคุณแล้วยังคิดจะขโมยอาหารของเศรษฐีกินอีก จึงได้จับกามาถอนขนออกทั้งตัวพร้อมตำน้ำพริกสดผสมเกลือป่นคุลกกับเนยเปรี้ยวแล้วนำมาทาทั่วตัวของกา กานั้นทรมานอย่างแสนสาหัส จากนั้นพ่อครัวก็จับกาโยนเข้าไปในกระเช้าของมัน

ตกเย็นเมื่อนกพิราบกลับมาเห็นเข้าก็กล่าวว่าที่กาต้องเป็นเช่นนี้ก็เพราะความโลภและไม่เชื่อฟังในคำเตือนของตน จากนั้นนกพิราบก็คิดได้ว่าเมื่อกาทำให้มนุษย์ไม่ไว้ใจเสียแล้ว ไม่ช้าก็อาจจะมีภัยร้ายมาสู่ตนได้จึงบินหนีไปหาที่อยู่ใหม่ ส่วนเจ้ากาก็ได้สิ้นใจตายด้วยความทุกข์ทรมาน

 

ข้อคิดจากนิทานพื้นบ้าน : ผู้ที่มีใจคด มีความโลภอยากได้ของของผู้อื่น ย่อมนำหายนะมาสู่ตนเองไม่วันใดก็วันหนึ่ง