นักเดินทางกับต้นข่อย

00

ในวันหนึ่งของฤดูร้อน มีนักเดินทางกลุ่มหนึ่งซึ่งกำลังเดินทางอยู่ท่ามกลางแสงแดดอันร้อนระอุจนทั้งเหนื่อยและอ่อนแรง เผอิญพวกเขามองไปเห็นต้นข่อยต้นหนึ่งที่ขึ้นอยู่ริมทาง จึงพากันรีบเดินเข้าไปหลบร้อนใต้ร่มเงาของต้นข่อย และเมื่อได้พักสักครู่ต่างก็เริ่มสนทนากันถึงต้นข่อยที่พวกเขานั่งอยู่ใต้ต้นนี้ว่า “ข้าว่าต้นข่อยต้นนี้ไม่ค่อยมีใบพอจะให้ร่มเงาแก่พวกเราเลยนะ” อีกคนหนึ่งก็ตอบรับว่า “ใช่ๆ จริงด้วย ต้นข่อยริมทางอย่างนี้เอาไปใช้ประโยชน์อะไรก็ไม่ได้” และอีกคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า “ข้าว่าต้มไม้ไร้ค่าไร้ราคาแบบนี้มีแต่จะทำให้รกริมทางเปล่าๆ

ต้นข่อยเงียบและฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ตนอยู่สักพักจึงกล่าวกับเหล่านักเดินทางทั้งหลายว่า “ขณะที่ข้ากำลังให้ที่พักพิงและร่มเงาแก่ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา ซึ่งรวมทั้งพวกเจ้าทั้งหลายด้วยนี้ แต่พวกเจ้ากลับไม่เห็นคุณค่าของข้า คิดมองหาแต่ข้อเสีย ข้าว่าพวกเจ้าเองนั่นแหละที่รกริมทางและไร้ค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : คนที่ไร้ค่าที่สุดคือคนที่ไม่สำนึกในบุญคุณของผู้มีพระคุณ