พญาช้างผู้เมตตากับนายพรานอกตัญญู

boohoo-elephant

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าหิมพานต์มีพญาช้างเชือกหนึ่งกายนั้นมีสีขาวดั่งเงินยวง นัยน์ตางามคล้ายดวงแก้ว ปากแดง งวงเป็นพวงเงิน รูปร่างช่างงดงามยิ่งนัก ชื่อว่า “สีลวนาคราช” แต่เดิมเคยมีช้างถึง 8 หมื่นเชือกเป็นบริวาร ต่อมาเกิดเห็นโทษของการอยู่เป็นหมู่คณะจึงได้ปลีกตัวออกจากโขลงไปอาศัยอยู่ในป่าอย่างสันโดษเพียงลำพัง

ครั้งนั้นมีนายพรานผู้หนึ่งเดินหาของป่าจนหลงทางเข้าไปในป่าลึก เมื่อหาทางออกจากป่าไม่ได้จึงร้องไห้คร่ำครวญเพราะกลัวความตาย ครั้นพญาสีลวนาคราชได้ยินเข้าก็เกิดสงสารเดินออกไปตามหานายพรานผู้นี้ จากนั้นก็ได้ให้นายพรานขี่หลังตนแล้วพากลับไปยังที่พัก ทั้งหาผลไม้ต่างๆ มาให้นายพรานได้กินประทังชีวิต เป็นเช่นนั้นอยู่ประมาณ 3 วัน

เมื่อนายพรานแข็งแรงดีแล้วจึงขึ้นขี่หลังพญาช้างสีลวนาคราชออกจากป่าไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่านายพรานได้แอบทำเครื่องหมายกำกับทิศทางไว้กับต้นไม้ตลอดทาง ขณะถึงปากทางใหญ่พญาช้างก็ส่งนายพรานลงแล้วกำชับว่าอย่าได้บอกที่อยู่ของตนให้ใครรู้เป็นอันขาด

ต่อมานายพรานได้เดินผ่านหมู่บ้านช่างทำงา เห็นช่างทำงากำลังนำงาช้างมาทำเป็นสิ่งของต่างๆ ก็ถามว่า “งาจากช้างเป็นพอจะมีราคาหรือไม่” พวกช่างทำงาตอบว่า “งาที่ได้จากงาช้างเป็นนั้นมีราคามากกว่างาที่ได้จากช้างที่ตายแล้วหลายเท่านัก” เมื่อได้ฟังดังนั้นนายพรานก็ไม่รอช้ารีบเตรียมเสบียงอาหารพร้อมกับนำเลื่อยเดินทางเข้าป่าไปหาพญาช้างสีลวนาคราชตามทิศทางที่ตนได้แอบทำเครื่องหมายไว้ทันที

ครั้นพญาช้างเห็นนายพรานกลับมาจึงถามว่าต้องการสิ่งใด นายพรานก็ตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนยากจน จึงอยากขอปันงาของท่านไปขายเพื่อเลี้ยงชีพสักหน่อยจะได้หรือไม่” พญาช้างผู้มีเมตตาจึงอนุญาตให้ตัดงาส่วนปลายของตนไป นายพรานจึงรีบทำการตัดส่วนปลายงาออกทันทีแล้วนำไปขายให้แก่ช่างทำงา ได้เงินมาเป็นจำนวนมากแต่ไม่รู้จักใช้จ่ายเงินอย่างประหยัด ทำให้เงินที่ได้มาหมดลงอย่างรวดเร็ว

นายพรานใจบาปจึงได้กลับไปหาพญาช้างอีกครั้ง คราวนี้ตัดงาส่วนกลางที่ยังเหลืออยู่ไปขาย ครั้นใช้เงินหมดก็กลับไปขอตัดงาอีกเช่นเคย แต่คราวนี้เหลือแค่เพียงส่วนโคนที่ฝังอยู่ในเนื้อของพญาช้าง แต่ด้วยความมีเมตตาอันสูงส่งของพญาช้างก็อนุญาตให้นายพรานตัดไป

นายพรานผู้อกตัญญูได้ขึ้นเหยียบขึ้นไปบนงวงขณะพญาช้างคู้เข่าลงให้ แล้วปีนขึ้นไปยังศีรษะของพญาช้าง เหยียบเท้าลงที่โคนงาแล้วใช้เลื่อยผ่าเนื้อตรงโคนงาของพญาช้างออก จากนั้นก็เลื่อยเอาโคนงาทั้งสองข้างออก สร้างความเจ็บปวดทรมานให้แก่พญาช้างเป็นอย่างมาก

ทว่าเมื่อนายพรานใจบาปขณะกำลังแบกโคนงาทั้งสองข้างไปจนพ้นสายตาของพญาช้างแล้ว แผ่นดินก็แยกออก เปลวไฟจากนรกแผ่ขึ้นมาห่อหุ้มร่างของนายพรานอกตัญญูพาลงไปชดใช้กรรมอยู่ในนรกอเวจีทันที

 

ข้อคิดจากนิทานชาดก : คนอกตัญญูย่อมต้องพบกับความฉิบหาย