พญาวานรกับจระเข้

croc1

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพญาวานรตัวหนึ่งรูปร่างใหญ่โตและสง่างาม ได้อาศัยหาผลไม้กินอยู่ ณ ริมแม่น้ำชายป่าหิมพานต์ ในแม่น้ำนั้นมีจระเข้สามีภรรยาอยู่คู่หนึ่งอาศัยอยู่

วันหนึ่งนางจระเข้ซึ่งกำลังตั้งครรภ์เห็นพญาวานรร่างกายใหญ่โตงดงามกำลังหาผลไม้กินอยู่ที่ริมฝั่ง ก็เกิดแพ้ท้องอยากกินหัวใจของพญาวานรขึ้นมา จึงไปรบเร้าสามีว่าหากไม่ได้กินหัวใจของพญาวานรตัวนั้น ตัวนางและลูกในท้องคงต้องตายเป็นแน่ ด้วยความรักที่มีต่อภรรยาจระเข้ผู้เป็นสามีจึงรับปากว่าจะนำหัวใจของพญาวานรมาให้นางกินให้จงได้

จระเข้ผู้เป็นสามีรอจนพญาวานรลงมาดื่มน้ำยังริมแม่น้ำจึงว่ายเข้าไปหาแล้วกล่าวว่า “นี่ท่านวานร ที่ป่าอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำมีผลไม้มากมาย อีกทั้งยังสมบูรณ์กว่าฝั่งนี้มาก ท่านน่าจะลองไปหากินที่ฝั่งโน้นดูบ้างนะ” พญาวานรฟังแล้วก็รู้สึกสนใจกล่าวว่า “ข้าก็อยากไปอยู่หรอกนะ แต่แม่น้ำแห่งนี้ออกจะกว้าง แล้วข้าจะข้ามไปฝั่งโน้นได้อย่างไรล่ะ” จระเข้รู้ว่าพญาวานรหลงกลแล้ว จึงทำเป็นมีน้ำใจอาสาไปส่งพญาวานรยังฝั่งตรงข้าม พญาวานรจึงกระโดดขึ้นนั่งบนหลังจระเข้

ทว่าเมื่อว่ายน้ำออกไปพ้นฝั่งยังไม่ทันไร จระเข้ก็พาพญาวานรดำลงไปในน้ำ พญาวานรจึงถามถึงเหตุผลที่จระเข้ทำเช่นนี้ จระเข้จึงบอกว่า “ภรรยาของข้าแพ้ท้องอยากจะกินหัวใจของท่าน ข้าจึงต้องพาท่านไปให้นางกินหัวใจอย่างไรเล่า” พญาวานรจึงว่า “ดีแล้วล่ะที่ท่านบอกความจริงแก่ข้า อันที่จริงหัวใจของข้าไม่ได้อยู่ในตัวของข้าหรอก เพราะข้ากลัวว่าเวลาปีนป่ายหากินจะทำให้หัวใจไปกระแทกกับต้นไม้จนแตกสลาย ดังนั้นข้าจึงถอดหัวใจเก็บไว้ที่อื่น”

จระเข้จึงถามว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านเก็บหัวใจของท่านไว้ที่ใด” พญาวานรได้ชี้ไปยังต้นมะเดื่อริมแม่น้ำซึ่งมีผลสุกห้อยย้อยเป็นพวงแล้วบอกว่าตนเองได้แขวนหัวใจเอาไว้ที่ยอดไม้นั้น หากจระเข้อยากได้หัวใจของตนไปให้ภรรยาก็ให้พาตนเข้าฝั่ง แล้วตนจะเข้าไปเอาหัวใจมาให้ จระเข้หลงเชื่อจึงรีบว่ายน้ำพาพญาวานรกลับเข้าฝั่ง

เมื่อไปถึงพญาวานรก็รีบกระโดดจากหลังจระเข้ แล้วปีนขึ้นไปอยู่บนต้นมะเดื่อพร้อมกล่าวว่า “จระเข้เอ๋ย ทำไมท่านจึงถูกลวงได้ง่ายดายเช่นนี้ ท่านเชื่อจริงๆ หรือว่าจะมีสัตว์ตัวใดสามารถผูกหัวใจของตนไว้ที่ยอดไม้ได้ ท่านเป็นผู้มีร่างกายกำยำใหญ่โต แต่เหตุใดปัญญาของท่านจึงอ่อนด้อยไม่สมกับร่างกายของท่านเลย” จระเข้ได้ฟังคำเยาะเย้ยนั้นก็ทำได้เพียงว่ายน้ำกลับไปหาภรรยาด้วยความเจ็บใจ

 

ข้อคิดจากนิทานชาดก : ผู้มีปัญญาย่อมรอดพ้นจากกลลวงอันชั่วร้ายได้