มดงานกับดักแด้

kupu

ในวันหนึ่งเหล่ามดงานต่างออกเดินทางไปหาอาหารกันตามปกติ พวกมันเดินเรียงแถวกันไปถึงต้นไม้ใหญ่และได้พบเข้ากับดักแด้ตัวหนึ่ง เหล่ามดงานจึงคุยกันว่า “เจ้าดูดักแด้ตัวนั้นสิ วันๆ ได้แต่นอนอยู่นิ่งๆ ไม่เห็นจะทำประโยชน์อะไรเลย” แล้วมดงานอีกตัวเห็นด้วยจึงกล่าวขึ้นว่า “ข้ารู้สึกสงสารเจ้ายิ่งนักที่ต้องนอนขดอยู่แต่ในเปลือกแห้งๆ”

เหล่ามดงานต่างพากันดูถูกและหัวเราะเยาะดักแด้ ขณะที่ดักแด้ไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรเลย เหล่ามดงานจึงเดินหน้าหาอาหารกันต่อไป หลายวันต่อมาเหล่ามดงานก็ได้เดินทางมาหาอาหารยังต้นไม้ใหญ่อีกครั้ง แต่คราวนี้พบเพียงเปลือกแห้งๆ ของดักแด้ที่ลอกคราบไว้

ทันใดนั้นเองก็มีผีเสื้อแสนสวยตัวหนึ่งบินมาแล้วเอ่ยทักทายเหล่ามดงานว่า “สวัสดีเจ้ามดงาน ข้าแสนจะเวทนาพวกเจ้าจริงๆ ขณะที่พวกเจ้าต้องถูกใช้งานหนักเหมือนทาส ข้ากลับได้สนุกสนานเพลิดเพลินอยู่กับการหาน้ำหวานจากดอกไม้แสนสวย” เมื่อผีเสื้อพูดจบก็บินจากไป

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ไม่ควรตัดสินคุณค่าของผู้อื่นจากรูปลักษณ์ภายนอก