ลากับจักจั่น

donkey-310798_640

ในวันหนึ่งลาตัวหนึ่งกำลังเดินเล่นอยู่ในทุ่งหญ้า มันได้ยินเสียงร้องอันไพเราะของจักจั่นตัวหนึ่ง ทำให้มันเกิดอยากมีเสียงร้องอันไพเราะเช่นนั้นบ้าง ลาจึงเข้าไปถามจักจั่นว่า “เจ้าจักจั่นตัวน้อย ข้าอยากรู้ว่าเจ้ากินอะไรเป็นอาหารถึงได้มีเสียงอันไพเราะเช่นนี้”

จักจั่นจึงตอบลาไปอย่างภาคภูมิใจว่า “ตั้งแต่ข้าเกิดมา ข้าก็กินแต่เพียงน้ำค้างอันบริสุทธิ์บนยอดหญ้าเท่านั้น มันคงเป็นน้ำวิเศษที่สวรรค์ประทานมาให้กับพวกข้าเพื่อสร้างเสียงอันไพเราะนี้” แล้วจักจั่นก็เดินจากไป

ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาลาก็ไม่กินอาหารอื่นใดอีกเลยนอกจากน้ำค้างบนยอดหญ้า โดยหวังเพียงว่ามันจะมีเสียงอันไพเราะเฉกเช่นจักจั่นบ้าง และเมื่อมันไม่กินอาหารตามปกติของมันจึงทำให้ร่างกายซูบผอมลงเป็นอย่างมาก และไร้เรี่ยวแรง แต่อย่างไรเสียเสียงของมันก็ไม่มีทีท่าจะเปลี่ยนไปจากเดิมเลยแม้แต่น้อย นานวันเข้ามันก็เกิดล้มป่วยและตายลงในที่สุด

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ก่อนที่จะทำตามผู้ใดจงคิดให้รอบคอบเสียก่อนว่าเหมาะกับตนหรือไม่