ศิษย์ดื้อกับงูพิษ

27656693-cute-dibujos-animados-serpiente-verde

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีฤาษีตนหนึ่งบำเพ็ญเพียรจนบรรลุฌานขั้นสูงอยู่ในป่าหิมพานต์ ฤาษีได้อบรมสั่งสอนศิษย์จนมีดาบสเป็นศิษย์มากถึง 500 ตน ซึ่งเหล่าบรรดาดาบสต่างก็อยู่รับใช้พระฤาษีอย่างใกล้ชิด อยู่มาวันหนึ่งดาบสตนหนึ่งเห็นลูกงูเลื้อยเข้ามาในสำนักของฤาษีแห่งนี้ ก็เกิดความรักใคร่เอ็นดูจึงเก็บงูเห่าไปเลี้ยงไว้ในปล้องไม้ไผ่พร้อมกับตั้งชื่อให้มันว่า “เวฬุกะ”

ดาบสนั้นเลี้ยงเวฬุกะเป็นอย่างดีและรักใคร่เสมือนลูกของตน จนกระทั่งเวฬุกะเติบใหญ่ความนี้จึงรู้ไปถึงหูของพระฤาษี ฤาษีได้เรียกดาบสมาสอบถามแล้วเตือนด้วยความห่วงใยว่าไม่ควรเลี้ยงงูเห่าตัวนั้นไว้ เพราะงูเป็นสัตว์ที่เลี้ยงให้เชื่องได้ยากแถมมีพิษด้วย เกรงกว่าดาบสอาจถูกงูเห่าทำร้ายได้ และแนะนำให้ปล่อยงูตัวนั้นเข้าป่าไปเสีย แต่ดาบสก็ยังคงยืนยันจะเลี้ยงเวฬุกะต่อไป ฤาษีเห็นว่าศิษย์ผู้นี้มีความดื้อดึงไม่ฟังในคำเตือนของตนจึงทำได้เพียงแค่เตือนซ้ำว่า “หากเจ้ายังเลี้ยงมันไว้เช่นนี้ สักวันคงต้องจบชีวิตเพราะพิษของมันเป็นแน่”

สองสามวันต่อมาเหล่าดาบสรวมทั้งดาบสที่เลี้ยงเวฬุกะก็ต้องออกไปหาผลไม้ในป่าลึก ก่อนไปจึงได้นำไม้มายัดอุดปากปล้องไม้ไผ่ไว้เพื่อไม่ให้เวฬุกะเลื้อยไปที่อื่น และการไปหาผลไม้ในครั้งนี้ใช้เวลาถึง 3 วัน จึงจะได้ผลไม้มากเท่าที่ต้องการ และทันใดที่กลับมาถึงเขาก็ตรงเข้าไปหาเวฬุกะทันที

เมื่อเปิดปากกระบอกไม้ไผ่ออกแล้วล้วงมือลงไปเพื่อนำเวฬุกะออกมาให้อาหารเช่นที่เคยทำ แต่คราวนี้ไม่เหมือนเช่นทุกครั้งเนื่องด้วยเวลาที่ผ่านไปถึง 3 วัน ที่มันไม่ได้กินอะไรเลย ทำให้เวฬุกะเต็มไปด้วยความหิวและโกรธ จึงทำให้ดาบสโดนฉกเข้าที่มือพร้อมพิษร้ายเข้าสู่ร่างกาย จนดาบสผู้เลี้ยงมันถึงแก่ความตาย และเวฬุกะก็เลื้อยเข้าป่าไปในที่สุด

 

ข้อคิดจากนิทานพื้นบ้าน : ศิษย์ที่ดื้อดึงไม่ยอมฟังคำเตือนของผู้เป็นอาจารย์ย่อมพบกับหายนะในภายภาคหน้า