หงส์ทองผู้เมตตากับนางพราหมณ์จอมโลภ

Golden Glitter Swan_300

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว พราหมณ์ผู้หนึ่งได้อยู่กับภรรยาและบุตรสาวสามคน เมื่อบุตรสาวทั้งสามนั้นได้เป็นฝั่งเป็นฝากันหมดแล้ว พราหมณ์ผู้เป็นบิดาก็สิ้นอายุขัย แต่เพราะผลบุญที่ทำมาจึงได้ไปเกิดเป็นพญาหงส์ที่มีขนเป็นทองคำ อีกทั้งยังสามารถระลึกชาติได้อีกด้วย

วันหนึ่งพญาหงส์ทองเกิดนึกถึงนางพราหมณ์ผู้เป็นภรรยาและบุตรสาวทั้งสามคนยิ่งนัก และคิดว่าจะอยู่กันอย่างมีความสุขดีหรือไม่ จึงบินกลับไปดูที่บ้านก็พบว่านางพราหมณ์และบุตรสาวทั้งสามนั้นมีความเป็นอยู่ที่แร้นแค้น ต้องพากันไปรับจ้างทำงานเพื่อหาเลี้ยงชีพด้วยความยากลำบากทุกวัน

พญาหงส์ทองนึกสงสารจึงได้เข้าไปหาแล้วบอกเล่าเรื่องราวของตนให้นางพราหมณ์และบุตรสาวทั้งสามคนได้ฟัง จากนั้นก็ถอนขนทองคำให้ไปคนละ 1 เส้น เพื่อให้นางพราหมณ์และบุตรสาวทั้งสามคนได้นำไปขายและเลี้ยงชีพ และหลังจากนั้นเป็นต้นมาพญาหงส์ทองก็จะแวะเวียนมาเพื่อมอบขนทองคำให้อยู่เสมอ ทำให้ชีวิตของทั้งสี่คนแม่ลูกเป็นไปอย่างสุขสบาย

อยู่มาวันหนึ่งนางพราหมณ์เกิดความโลภขึ้น อยากได้ขนทองคำทีละมากๆ จึงบอกกับลูกๆ ทั้งสามคนว่าหากคราวหน้าพญาหงส์ทองมาอีกก็ให้ช่วยกันจับมาถอนขนทองคำออกให้หมด แต่บุตรสาวทั้งสามคนเกรงว่าผู้เป็นพ่ออาจจะได้รับความทรมานจึงไม่ยอมร่วมมือกับนางพราหมณ์ และคัดค้านให้ล้มเลิกความคิดนั้นเสีย แต่นางพราหมณ์ก็หาฟังไม่

ครั้นเมื่อถึงเวลาที่พญาหงส์ทองมาหา นางพราหมณ์ก็รีบจับพญาหงส์ทองไว้แล้วรีบถอนขนออกจนหมดทั้งตัว แต่เนื่องจากพญาหงส์ทองมิได้ให้ขนด้วยความสมัครใจ ขนที่นางพราหมณ์ได้ถอนออกมาทั้งหมดนั้นจึงเป็นเพียงแค่ขนนกสีขาวธรรมดาๆ เท่านั้นเอง ทำให้นางพราหมณ์ผิดหวังมาก จึงได้จับพญาหงส์ทองขังไว้ในกรงและหวังว่าพญาหงส์ทองอาจจะมีขนทองคำงอกออกมาได้อีก

จนกระทั่งเมื่อขนของพญาหงส์ทองงอกเต็มตัวแล้ว พญาหงส์ก็รู้ว่าตนเองสามารถบินได้อีกครั้ง ขณะที่นางพราหมณ์เผลอพญาหงส์ทองก็ได้บินหนีไป จากนั้นเป็นต้นมาพญาหงส์ทองก็ไม่เคยกลับมาหานางพราหมณ์ผู้โลภอีกเลย

 

ข้อคิดจากนิทานชาดก : คนโลภมากมักเสียลาภที่ควรจะได้