เทพารักษ์กับคนตัดไม้

paul-bunyan-axe-looking-side_prvw-fในวันหนึ่งมีชายตัดไม้ผู้หนึ่งได้เดินทางเข้าไปตัดไม้ในป่า ขณะที่เขากำลังใช้ขวานบิ่นๆ ตัดไม้อยู่นั้น ขวานเกิดหลุดมือและตกลงไปยังก้นบึงที่อยู่ข้างๆ เขาได้แต่นั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจ และเมื่อเทพรักษ์เห็นเข้าก็รู้สึกสงสารชายผู้นี้จึงปรากฏกายขึ้นพร้อมกับบอกว่า “ข้าจะช่วยเจ้างมขวานขึ้นมาให้”

โดยครั้งแรกนั้นเทพารักษ์ได้งมขวานทองคำขึ้นมา ชายตัดไม้ก็กล่าวปฏิเสธไปว่า “ขวานเล่มนี้ไม่ใช่ของข้า” ในครั้งที่สองเทพารักษ์ก็งมขวานเงินขึ้นมาให้ ชายตัดไม้ก็กล่าวอีกว่า “ขวานเล่มนี้ก็ไม่ใช่ของข้า ขวานของข้าเป็นเพียงขวานเหล็กธรรมดาๆ เท่านั้น”

และครั้งสุดท้ายนี้เทพารักษ์ก็งมขวานเหล็กบิ่นๆ ขึ้นมาให้ ชายตัดไม้ดีใจมากจึงกล่าวกับเทพารักษ์ว่า “ขวานเล่มนี้แหละที่เป็นของข้า” เทพารักษ์นั้นรู้สึกชื่นชมในความซื่อสัตย์ของชายตัดไม้เป็นอย่างมาก จึงได้มอบทั้งขวานทองคำและขวานเงินให้แก่ชายตัดไม้เพื่อเป็นสิ่งตอบแทน

หลังจากนั้นชายตัดไม้จึงได้กลับไปเล่าให้เพื่อนฟัง ด้วยความโลภเพื่อนของเขาจึงเดินทางไปที่ริมบึงและแกล้งทำขวานตกลงไปในน้ำบ้าง ทันใดนั้นเทพารักษ์ก็ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับบอกว่าจะช่วยงมหาขวานให้ สักครู่เทพารักษ์ก็งมขวานทองคำขึ้นมาให้แก่ชายผู้นี้ เขาดีใจมากและรีบตอบกลับไปในทันทีว่า “ขวานเล่มนี้เป็นของข้า”

เมื่อเทพารักษ์เห็นว่าชายผู้นี้พูดโกหกก็หายตัวไปในทันที เขาจึงไม่ได้ขวานเล่มใดกลับไปเลย รวมทั้งขวานของตนเองที่แกล้งทำตกน้ำเมื่อครู่นี้ด้วย

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ที่มีความซื่อสัตย์ย่อมได้รับผลดีตอบแทน