advertising


พญาวานรกับจระเข้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพญาวานรตัวหนึ่งรูปร่างใหญ่โตและสง่างาม ได้อาศัยหาผลไม้กินอยู่ ณ ริมแม่น้ำชายป่าหิมพานต์ ในแม่น้ำนั้นมีจระเข้สามีภรรยาอยู่คู่หนึ่งอาศัยอยู่

วันหนึ่งนางจระเข้ซึ่งกำลังตั้งครรภ์เห็นพญาวานรร่างกายใหญ่โตงดงามกำลังหาผลไม้กินอยู่ที่ริมฝั่ง ก็เกิดแพ้ท้องอยากกินหัวใจของพญาวานรขึ้นมา จึงไปรบเร้าสามีว่าหากไม่ได้กินหัวใจของพญาวานรตัวนั้น ตัวนางและลูกในท้องคงต้องตายเป็นแน่ ด้วยความรักที่มีต่อภรรยาจระเข้ผู้เป็นสามีจึงรับปากว่าจะนำหัวใจของพญาวานรมาให้นางกินให้จงได้ read more

หมองูผู้มีนิสัยดุร้าย

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหมองูผู้หนึ่งได้เคี่ยวเข็ญฝึกหัดลิงตัวหนึ่งอยู่ให้รู้จักเล่นอันตรายกับงู และเลี้ยงชีพด้วยกาแสดงเช่นนั้น วันหนึ่งหมองูต้องการไปดูมหรสพยังต่างเมือง จึงฝากลิงให้แก่พ่อค้าขายข้าวเปลือกช่วยดูแล read more

ลิงยอดกตัญญูกับนายพราหมณ์ใจบาป

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าหิมพานต์ได้มีพญาวานรอยู่ตัวหนึ่งนามว่า “นันทิยะ” ทำหน้าที่ปกครองดูแลเหล่าวานรบริวารแปดหมื่นตัว นันทิยะนั้นมีน้องชายชื่อว่า “จุลลนันทิยะ” ทั้งสองมีแม่ที่แก่ชราและตาบอด แต่เพราะด้วยความที่ต้องช่วยกันดูแลเหล่าบริวารวานรจำนวนมากให้อยู่อย่างปกติสุข ทั้งสองจึงไม่มีเวลามาดูแลแม่ที่แก่ชรามากนัก แต่กระนั้นพญาวานรนันทิยะก็ยังคงหาผลไม้ดีๆ แล้วฝากวานรบริวารนำไปให้แก่แม่ของตนกินอยู่เป็นประจำ read more

อีกาไม่ประมาณตน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อเมืองพาราณสีเกิดความแห้งแล้งอย่างสาหัส แม้แต่เหล่านกกาก็หาอาหารกินกันไม่ได้ ได้มีอีกาตัวหนึ่งชื่อว่า “สวิษฐกะ” ได้พานางกาผู้เป็นเมียเข้าไปหากินในเขตป่าหิมพานต์ ครั้งนั้นอีกาสวิษฐกะได้เห็นนกกาน้ำตัวหนึ่งชื่อว่า “วีรกะ” ซึ่งสามารถบินดิ่งลงไปในน้ำแล้วจับปลาขึ้นมากินเป็นอาหารได้ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างสำราญใจ จึงได้เข้าไปฝากตัวขออยู่รับใช้นกกาน้ำผู้นั้น read more

ปุโรหิตโง่

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีปุโรหิตผู้หนึ่งนามว่า “รุหกะ” ผู้ซึ่งเป็นอาจารย์ของราชาแห่งกรุงพาราณสี ต่อมารุหกะได้รับพระราชทานม้าตัวหนึ่งซึ่งมีรูปร่างสง่างามพร้อมด้วยเครื่องประดับเกียรติยศบนตัวม้าจากพระราชา เขาจึงขี่ม้าตัวนี้ไปเข้าเฝ้าพระราชาทุกวัน read more